خدای بی نهایت

ملاصدرا می گوید :
 

خداوند بی نهایت است و لامکان و بی زمان

اما به قدر فهم تو کوچک می شود

و به قدر نیاز تو فرود می آید

و به قدر آرزوی تو گسترده می شود
و به قدر ایمان تو کارگشا می شود
یتیمان را پدر می شود و مادر
محتاجان برادری را برادر می شود
عقیمان را طفل می شود
ناامیدان را امید می شود
گمگشتگان را راه می شود
در تاریکی ماندگان را نور می شود
رزمندگان را شمشیر می شود
پیران را عصا می شود
محتاجان به عشق را عشق می شود
خداوند همه چیز می شود همه کس را...
به شرط اعتقاد

به شرط پاکی دل

به شرط طهارت روح

به شرط پرهیز از معامله با ابلیس

بشویید قلب هایتان را از هر احساس ناروا

و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف

و زبان هایتان را از هر گفتار ناپاک

و دست هایتان را از هر آلودگی در بازار

و بپرهیزید از ناجوانمردی ها، ناراستی ها، نامردمی ها ...

چنین کنید تا ببینید چگونه

بر سفره شما با کاسه ای خوراک و تکه ای نان می نشیند

در دکان شما کفه های ترازویتان را میزان می کند

و در کوچه های خلوت شب با شما  می خواند

 مگر از زندگی چه می خواهید که در خدایی خدا یافت نمی شود؟؟؟

به یاد دیگران هم باشیم

 یاد دارم یک غروب سرد سرد

 می گذشت از کوچه ما دوره گرد

 دوره گردم کوزه خالی میخرم

  دسته دوم جنس عالی میخرم

 گر نداری کهنه قالی میخرم

 اشک در چشمان بابا حلقه بست

عاقبت آهی کشید بغضش شکست

 اول سال است ونان در سفره نیست

 ای خدا شکرت ولی این زندگیست؟

 بوی نان تازه هوش ما را برده بود

 اتفاقا مادرم هم روزه بود

 خواهرم بی روسری بیرون دوید

 گفت آقا سفره خالی میخرید؟؟؟

بندگی و خداوندی

ذالنون مصری گفت: در بادیه بودم.ابلیس را دیدم که چهل روز سر از سجود بر نداشت.

گفتم: یا مسکین! بعد از بیزاری و لعنت، اینهمه عبادت چیست؟

گفت: یا ذالنون! اگر من از بندگی معزولم، او از خداوندی معزول نیست.

                                                                 کشف الاسرار

خدایا شکرت

خدای مهربون من دوست دارم

                            یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او
پر ز لیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست، آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو ... من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگت پیدا و پنهانت منم

سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارۀ صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا برنیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سرمیزنی
در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم

دوباره سلام

سلام دوستان.اینبار اومدنم رنگ و بوی تشکر وقدر دانی داره.میخوام از یه نفر که برام خیلی زحمت کشیدن تشکر کنم.از یه دبیر نمونه که شایسته ستایشه.میخوام از زحمتای دیبر شیمی خوبم جناب آقای سیمرغ تشکر کنم که تو کارشون به تمام معنا استاد هستن و در کنار شیمی به ما درس زندگی یاد دادن.همین جا میگم که آقای سیمرغ عزیز قدرتو میدونم و امیدوارم بتونم یه روز جبران کنم

دل نوشته ای برای او

يك سلام پررنگ و چند نقطه چين ... به علامت جوابهايي كه هرگز ندادي 

و يك دقيقه سكوت!

به احترام تمام لحظه هايي كه در انتظار پاسخ تو مردند.

به فرض كه دلت نخواست! به فرض كه حوصله ات نيامد!

به فرض كه لايقت نبودم! به فرض كه دوستم نداري!!

نه خودم نه نامه هايم را!!! اين خودش قانع كننده ترين دليل دنياست.

 بي دليلي هم خودش كلي دليل است. لااقل مي گفتي:

 اين هم كه جوابي ننويسند جوابي ست!!

دريغ از همين حرف,

چه مي شود كرد توئي و عزيزكرده اين دل رسواي سرگردان خودم,

چه كارش كنم جواب هم ندهي بهانه ات را مي گيرد, بگذريم...

 حوالي همين روزهاي پژمرده نيامدنت انگار كسي از آسمان به من گفت

شايد اين عزيزكرده دلت شعر به دل مخملي اش نمي نشيند!

 حق بعد از تو با اوست. اين بار ديگر شعر نمي نويسم,

نامه هايي را برايت مي نويسم كه در تنهايي پاييزي ام براي خودم نوشتم

 و براي تو پاره كردم.

ممنون كه هميشه ناخواسته كمكم مي كني چه خودت,

چه اسم قشنگت, چه نيامدنت

و اين بار هم بي جوابيت كه كانون از هم پاشيده نامه هاي پاره پاره ام را به

هم پيوند زد,

تاريخ نمي زنم!

 هر وقت كه تو ممكن است حوصله مهربانيت بيشتر باشد.

حرف آخر اينكه ياس سفيدم, بي تقصير پروانه ات مي مانم

و براي تو مي نويسم, تو عزيزي! نگو چه لحن غم انگيزي,

راست مي گويم كه عزيزي, حتي اگر اينها را هم مثل بقيه فراموش كني

و دور بريزي!

كسي كه هم بي تو ميميرد و هم براي تو!

اگر ميداني در اين جهان كسي هست كه با ديدنش رنگ رخسارت تغيير ميكند و صداي قلبت آبرويت را به تاراج ميبرد، مهم نيست كه او مال تو باشد، مهم اين است كه فقط باشد: زندگي كند، لذّت ببرد و نفس بكشد .

و تو هستی که با دیدنت رنگ رخسارم تغییر می کند و صدای قلبم آبرویم را به تاراج می برد . پس دوستت دارم ای بهترینم . مهم این است که تو فقط باشی ، زندگی کنی ، و نفس بکشی حتی اگر مال من نباشی .

بهانه ام فقط تویی

خداوندا!

هر روز با طلوع نگاه توست که بر پنجره ی دلها، فرشته ی امید می روید و کام ها را از عشق تسبیح و نیایش سیراب می کند و محبت و زندگی دوباره را بر جان های تاریک جاری می سازد و عطر صمیمانه ی همدلی و دوستی را بر قلب ها می نشاند.

وقتی کسی تو را عاشقانه دوست  دارد، شیوه ی بیان اسمت در صدایش متفاوت است و تو می دانی که نامت در لب های او ایمن است

اگر می خواهید به هرچه دست می زنید، طلا شود و در همه ی امور زندگی کامیاب شوید، لبریز از عشق و محبت باشید خدا به ما می گوید : هر کجا تو با منی ، من با تو ام

قسم به عشق عاشقتم

تو را من دوست دارم نه قدر آب دريا هاکه روزي خشک مي گردد  شوند بيچاره ماهيها

تو را من دوست مي دارم نه قدر غنچه و گلها که گل پرپر شود روزي بر آرد آه از دلها

تو را من دوست مي دارم به قدر کهکشان ها که جاويدان بماند عشق من تا ماندن آنها

تا غروب ستاره ها

اگر میدانستی...

سکوت را فراموش می کردی
تمامی ذرات وجودت، عشق را فریاد می کرد.

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم

چشمهایم را می شستی
و اشکهایم را با دستان عاشقت به باد می دادی.

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم

نگاهت را تا ابد بر من می دوختی
تا من بر سکوت نگاه تو
رازهای یک عشق زمینی را با خود به عرش خداوند ببرم.

ای کاش می دانستی...
اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم

هرگز قلبم را نمی شکستی
گر چه خانه ی شیطان شایسته ی ویرانی است.

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم

لحظه ای مرا نمی آزردی
که این غریبه ی تنها، جز نگاه معصومت پنجره ای
و جز عشقت، بهانه ای برای زیستن ندارد.

ای کاش می دانستی...
اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم

همه چیز را فدایم می کردی
همه آن چیز ها که یک عمر بخاطرش رنج کشیده ای
و سال ها برایش گریسته ای.

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم
همه آن چیز ها که در بندت کشیده رها می کردی
غرورت را...  قلبت را...  حرفت را...

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم
دوستم می داشتی
همچون عشق که عاشقانش را دوست می دارد.

کاش می دانستی که چقدر دوستت دارم
و مرا از این عذاب رها می کردی
ای کاش تمام اینها را می دانستی . . .

کمی با حافظ

برای بیتای عزیزم

چه شد سرنوشت لیلی

یادمان باشد...

حادثه عشق

دیشب در مبان انبوه سکوتی که تنهاییم را پر کرده بود به کودکی هایم بازگشتم !

دویدن ها و نرسیدن ها ... اشکها و لبخندها ... دست نوازش پدر ... گرمی آغوش مادر

دعواهای کودکانه با خواهرم و همان رجزخوانی ها برای برادربزرگم

یاد آن شعرای حافظ و امید مادر که همیشه می گفت :

تا شقایق زندست زندگی باید کرد !

بی صدا ... بی ریا ... لبخندی گوشه لبم نقش می بندد و من از دیدنش بی نصیب .

لبخند کمرنگترشد و من تازه توانستم آن را حس کنم ... کم کم بزرگ شدم و

در تمام لحظه های شلوغ بواقع من تنهاترین ثانیه ها را سوزاندم .

فریادی خاموش در عمق گلوی همیشه در بغض غرقم ! سکوت را می شکند

و اولین بلور... اولین اشک و هزارمین آه و صد افسوس .

خاطراتی از گذرم کنار رودخانه ... همان رودخانه ای که روزی شاعرکی در مدحش گفت :

آب را گل نکنیم ...

سکوت شیشه ای شب با هزارویکمین آه من شکست و من سوار بر قایق سهراب !

همان قایقی که روزی آنرا خواهم ساخت ... خواهم انداخت به آب !

پلکهایم را روی هم فشردم و همه احساس خفته ای که در سرازیری قلبم گم گشته بود

بیکباره فوران کرد و چشم بارانی شد !

اشک مثل سیل و آزاد ! انگار اشکهای خیس من هم برای آزادی از قفس چشم هایم . پلکهایم لحظه شماری می کرد .

یاد آن نغمه سهراب بخیر که عاشق می گفت :

قفسی خواهم ساخت ... می فروشم به شما ... تا با آواز شقایق که در آن زندانیست ...دل تنهایی خود تازه کنید.

خوب که فکر می کنم و به نتیجه ای که نمی رسم ... شاید دیوانه ... شاید مستانه ...

 شاید عاشقانه ! نگاهم را به نقطه ای می دوزم و زمزمه می کنم حتما خدا در همین نقطه ایست که من به آن زل زده ام و چشمهایم گریان .

یاد آن شعر بخیر :    بهترین چیز رسیدن به نگاهیست که از حادثه عشق تر باشد !

مداد رنگی که رنک باخت